Tata dagvierkampen 2012

De ervaringen uit Wijk aan Zee hebben weer even de tijd gekregen om te bezinken. Ik zal eens even de balans opmaken. Vorig jaar was ik ongedeeld winnaar in groep 4, dus ik mocht het nu proberen in groep 3. Niveau gemiddeld 1900+. Professor Elo zegt dat ik zelf ook zo’n rating heb, dus dat zal wel kloppen dan. Maar toch was het even afwachten wat ik ervan zou bakken.

Ben ik tevreden over het resultaat (1,5 uit 3 - TPR 1975)? Jazeker. Ik heb een TPR boven mijn rating gescoord, dus dat is in principe altijd goed. Ben ik ook tevreden over mijn spel? Ja, dat ook wel. De eerste en laatste partij (beide met wit) waren grotendeels prima. Dat ik die laatste niet won is gewoonweg schandalig, maar daarover later meer. Misschien had de korte, doch zware nacht, met jenever als toetje, er wat mee te maken. De tweede partij, met zwart, was veel te passief en dus slecht.

Om te beginnen twee diagrammen uit mijn partij in de eerste ronde tegen Rob Bödicker (1976).

Diagram 1



Hier sta ik met wit natuurlijk vorstelijk. Alles staat zo’n beetje gericht op de zwarte koning. Ik slaagde er nog bijna in om dit te verprutsen, maar met wat medewerking van mijn tegenstander kwam het uiteindelijk zo te staan:

Diagram 2



Hier heeft zwart geen goede schaakjes meer. De witte koning gaat gewoon door met zijn glorieuze opmars en zwart gaat mat. Wit wint. Toch een lekker scalp. 1-0

Ook maar een paar diagrammetjes uit ronde 2 dan, tegen Melchior Vesters (2052). Omdat het moet. Ik ging welbewust in op een geforceerde variant die mij in een nogal passieve situatie bracht. Maar ik dacht dat het wel kon houden. Totaal verkeerd gedacht dus. Wat is er ook leuk aan om een hele middag zo’n stelling te moeten verdedigen?

Diagram 1



En het tweede plaatje zegt helemaal genoeg. Wit gaat nu vrolijk met de toren naar de damevleugel en vreet daar alles kaal. Zwart kan geen vin verroeren. 1-0

Diagram 2



Om het verhaal af te maken ook nog twee fragmenten uit de laatste ronde, tegen Thomas Hauptmann (1897):

Diagram 1



Schitterende stelling voor wit. Nog een stukje later sta ik, met de witveldige lopers nog op het bord, helemaal compleet gewonnen. Fritz zegt +5 of +6 iets dergelijks. Nou, dan weet je het wel. Dat diagram laat ik maar niet zien… Goed, ik besluit die lopers te ruilen en dan maar het toreneindspel met twee pluspionnen te winnen. Dat viel nog tegen. Mede door tijdgebrek slaagde ik er niet in om deze stelling op het droge te fietsen:

Diagram 2



Het is ook echt een stuk minder makkelijk dan ik op dat moment dacht. Ik heb dit eindspel schromelijk onderschat. Een goede les weer. ½-½

Huiskater Clifford lijkt inmiddels aan zijn laatste loodjes te zijn begonnen. Het begon ermee dat hij ’s nachts heel klaaglijk ging lopen miauwen. Toen kwamen we erachter dat hij stokdoof is (hoe hebben we dat eigenlijk niet kunnen merken?). En nu krijgt hij af en toe ook hele enge epileptische aanvallen. Hij begint eerst als een idioot achter zijn eigen staart aan te tollen en dan gaat hij schokken en beven en laat daarbij ook zijn urine lopen. Niet fris en ook geen fijn gezicht natuurlijk. Daarna is hij volledig afgepeigerd. Heel zielig. Ik heb gelezen dat zo’n beest op het moment van zo’n aanval niets in de gaten heeft, maar daarna wel hoor. De dierendokter kan allerlei onderzoeken doen en medicatie proberen, maar wij vinden dat eigenlijk te ver gaan. De conclusie zal wel zijn dat hij gewoon bejaard is en ouderdom komt met gebreken, ook bij katten. Het beest is 19! Hij kan op zich best nog een tijdje mee natuurlijk, dat wel. Maar ja. Mochten die aanvallen erger worden, of vaker optreden, dan beraden we ons op nadere stappen.

Snelschaakbeest

Wat gebeurt er als een tegenstander een damewinst in twee zetten mist, een volgende pardoes zijn eigen dame weggeeft, twee anderen zich mat laat zetten met een stuk meer en weer twee anderen in voor hen zeer kansrijke stellingen schaakjes over het hoofd zien en onreglementaire zetten doen? Nou, dan haalt MaestroDjees 9 punten uit 11 vluggertjes en eindigt daarmee als tweede in het jaarlijkse snelschaakkampioenschap van SV Krimpen. Maar ik heb ook nog wel een paar goede potjes gespeeld hoor. En dat terwijl ik eigenlijk niet eens wilde meedoen! Normaal gesproken eindig ik ergens in de subtop met een kleine plusscore of zo, maar het zit dan ook niet altijd zo mee als gisteren.

Het mooiste was nog wel dat ik als enige van onze snelschaakkampioen Harold van Dijk wist te winnen. Die partij leek aanvankelijk op rolletjes te verlopen voor Harold, maar ineens kreeg ik een loei van een mataanval op het bord. Tot mijn verrassing (en die van alle andere aanwezigen) sloeg die nog door ook. Omdat ik daarna verloor van Michel van Cappellen (vrij kansloos) en halfjes “liet liggen” tegen Gerard Kool en Hans Ranft, wist Harold mij toch nog te passeren. Maar goed ook, want met hem als snelschaakkampioen kom je als vereniging toch wat beter voor de dag, hahaha. Michel haalde trouwens evenveel punten als ik. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit van hem heb gewonnen.

De titel van dit stukje komt van Gerard Kool, die vereerd was om in de voorlaatste ronde aan bord 1 tegen het beest te mogen spelen.

Halve steentjes bijdragen

Door al het tennissen en fitnessen (goed bezig MaestroDjees!) en het produceren van fragmenten van de week en naspeelbare partijen voor de website van SV Krimpen, zou ik bijna vergeten dat ik ook nog een weblog heb te onderhouden. Maar weer eens een update dus. Hopelijk heb ik nog wat lezers over.

Onlangs waren lieftallige echtgenote en ik een lang weekend in Groningen. Leuke stad, veel studenten. Natuurlijk gingen wij op zoek naar het schaakcafé Atlantis en we vonden het nog ook. Dus wij naar binnen, op zaterdagavond. Het was maar een heel klein cafeetje en er waren vijf gasten en een bardame. Drie gasten waren verdiept in zichzelf en/of hun bier en de twee anderen speelden onafgebroken snelschaak tegen elkaar. Of het aan onze eigen gebrekkige sociale vaardigheden lag of aan die van de andere aanwezigen is niet helemaal duidelijk, maar we slaagden er niet echt in om contact te maken. Lieftallige echtgenote probeerde nog een gesprekje met de bardame te beginnen met: “Zo, dus dit is het beroemde schaakcafé van Groningen?”, maar dat sloeg ook niet echt aan. Later kwamen er nog wat gasten bij, maar die gingen dammen. Na een potje schaak tegen elkaar (ik won) en het ledigen van onze bierglazen, vertrokken we maar weer.

Gisteren de derde ronde van de KNSB-competitie. Ik ben nog steeds ongeslagen, maar het lukt me al wekenlang niet meer om te winnen, intern noch extern. Ik heb nu al een serie van zeven remises op een rij staan. Maar goed, de tegenstanders geven het niet cadeau en niet verliezen is ook een kunst. Het lukt me waarschijnlijk wel om intern in de A-groep te blijven en extern draag ik zo toch mijn steentje bij aan de goede resultaten van Krimpen 1. We hebben alles nog gewonnen!

Fit, fitter, fitst

Hoe het nu met schaken gaat? Mwaaaah, redelijk. Ik heb inmiddels één partij gespeeld als basisspeler van Krimpen 1 en die heb ik nog gewonnen ook, met dank aan de klok en mijn tegenstander. Binnenkort de tweede beurt, thuis tegen Terneuzen. Komt dat zien op zaterdag 29 oktober.

Intern ging het nog niet zo best dit seizoen, maar vorige week won ik dan eindelijk eens. Die partij moest ik ook wel nodig winnen, want tegenstander André Schols is één van de drie spelers die ik in elk geval onder me moet zien te houden.



In deze stelling offerde ik uiteraard de kwaliteit met ...c5xd4. En het is gelijk helemaal uit. Maar ik moet toegeven dat ik er toch wel even over moest nadenken voordat ik dit durfde te spelen. Mietje.

Vanavond speel ik met wit tegen Hans van Nieuwenhuizen. Ik hoop morgen een positief resultaat te kunnen melden.

Als mensen mij vragen: ‘doe je aan sport?’, dan was mijn flauwe antwoord tot voor kort: ‘ja, ik doe aan schaken’. Of schaken nu wel of niet een sport is, daar zijn de meningen over verdeeld (ik vind van niet). Hoe dan ook, om wat af te vallen en fitter te worden zijn toch echt andere maatregelen nodig. Daarom hebben lieftallige echtgenote en ik maar eens de stoute sportschoenen aangetrokken en zijn lid geworden van My Health Club. Dat is een sportclub in Krimpen waar ik nog nooit van had gehoord. Ze zijn riant gehuisvest in een grote sporthal aan het andere eind van het dorp, dus om er te komen moeten we eerst als opwarmertje al een stuk fietsen. Wat mij vooral aansprak is dat je er kunt tennissen. Dat heb ik vroeger wel gedaan, maar dat is al meer dan twintig jaar geleden. Het leek me leuk om dat weer eens op te pakken. Ik heb al gemerkt dat ik er niet veel meer van bak, dus woensdag krijg ik mijn eerste tennisles. En verder kun je er allerlei vormen van fitnesstraining doen. Dus we hebben ons daar al een paar keer enthousiast in het zweet gewerkt met roeiapparaten, crosstrainers, loopbanden en toestellen met gewichten. De bedoeling is om elke week twee keer te gaan sporten. Tot nu toe lukt dat, maar we zijn ook pas twee weken bezig.

In het eerste team!

Ongelooflijk maar waar: MaestroDjees speelt dit seizoen in het eerste team van SV Krimpen. Wat teamchef Glissenaar heeft bezield om mij daarvoor te selecteren is niet helemaal duidelijk, maar het is wel een kans van once in a lifetime. Laat ik die maar grijpen! Ik heb al wel een beetje KNSB ervaring natuurlijk, want ik ben al vier keer als invaller actief geweest voor Krimpen 1, maar basisspeler zijn is toch nog wel wat anders. De gezonde wedstrijdspanning heeft de weg naar mijn maag en ingewanden al gevonden, zullen we maar zeggen. Over een week spelen we al de eerste wedstrijd, in en tegen Middelburg!

Wat ik eigenlijk best fijn vind is dat ik komend seizoen geen teamleider hoef te zijn. De meeste aspecten van het teamleiderschap vind ik wel leuk (opstellingen verzinnen, tegenstanders analyseren, verslagen schrijven achteraf), maar tijdens de wedstrijd vind ik het niet leuk. Het belemmert me in de concentratie voor mijn eigen partij. Ook is het vaak stressen voordat de wedstrijd begint (komt iedereen wel op tijd?). Dus daar heb ik mooi geen last van dit seizoen. En verslagen schrijven en tegenstanders analyseren kan ik voor Krimpen 1 ook wel doen. Alleen de opstelling, daar ga ik niet over.

Lieftallige echtgenote is niet zo blij dat ze mij negen zaterdagen moet missen (of misschien stiekem juist wel). Ze overweegt zich aan te melden voor het programma "Help, mijn man heeft een hobby!" Van huiskater Clifford heb ik nog geen reactie mogen ontvangen. Waarschijnlijk vindt hij het wel best. Hij krijgt ook zonder mij wel zijn voerbakje gevuld.

In de interne competitie is de doelstelling simpel: handhaving in de A-groep. Dat is toch wel het minste dat ik aan mijn stand als kersverse Krimpen 1 speler verplicht ben. Ik begon afgelopen maandag met een remise met zwart tegen Bert van Brussel. Dat was min of meer volgens verwachting. Als ik zo doorga, qua resultaten, dan blijf ik er zeker in. Zie hieronder de partij.

Training

Het schaken in rapid tempo tijdens het traditionele SV Krimpen Open Haard Zomerschaak heeft MaestroDjees nooit zo kunnen bekoren. Ik heb in eerdere jaren wel een paar keer overwogen om me serieus te mengen in de strijd om het zomerkampioenschap, maar dan liep ik meestal al snel tegen een of andere onnodige nederlaag aan die mijn ambities de kop in drukte. Daar doe ik dus niet meer aan mee. Om tijdens de zomerbreek toch wat te schaken te hebben, speel ik een serie serieuze trainingspartijen tegen clubgenoot Evert Mulder. Een uitstekend idee van Evert! Waarom zou je niet gewoon lange partijen spelen, als je dat leuker vindt? Af en toe staan er wel zomerschakers verbaasd naar ons bord te kijken (wat een vreemde klokstand, is die partij nou nog niet afgelopen?) en een paar tafeltjes verderop zitten luidruchtige rummikuppers, maar daar hebben we maling aan.

Evert en ik zijn goed aan elkaar gewaagd. Zijn rating is momenteel exact 2000, maar dat is iets te hoog ingeschaald denk ik. Hij heeft sinds zijn rentree achter het schaakbord, een paar jaar terug, nog te weinig partijen gespeeld om een betrouwbare rating te hebben. We hebben nu drie potten achter de rug.

In de eerste partij had ik wit en koos Evert voor het Albin Countergambiet. We spreken vooraf telkens af welke opening we gaan spelen, althans de eerste paar zetten. Ik had het dus wel een beetje voorbereid en koos een goede aanpak.

Stelling uit partij 1


Evert verraste me in deze stelling met het schijnstukoffer 10...Pc6xd4. Dat stond niet in mijn boekje, maar ligt toch wel voor de hand. Even later miste ik een kans op enorm voordeel en de partij verzandde in een remise eindspel.

De tweede partij werd een interessante fransoos. Ik kende de gespeelde variant van de Winawer niet goed genoeg en zocht mijn toevlucht tot een aardig pionoffer op b6.

Stelling uit partij 2


Hier speelde ik 15...Pa5-c4 en na wat slagenwisselingen won ik mijn pion terug. Het eindspel met zware stukken was ook nog erg interessant, maar geen van beiden wist iets winnends op het bord te toveren.

In de derde partij viel dan eindelijk een beslissing, en wel in mijn voordeel. Evert had me vooraf gemeld dat hij 1...g6 zou spelen, maar hij hield zich stiekem niet aan die afspraak. Hij speelde een ongebruikelijke variant die bekend staat als het Clarendon Court systeem: 1.d4 c5 2.d5 f5. Ik had geen flauw idee wat hier aan de hand was, maar ik ben er wel erg tevreden mee dat ik achter het bord een goed plan wist te vinden.

Stelling uit partij 3


Hier blunderde Evert met 18...Ph6-f7? en ik speelde uiteraard 19.Pg5-e6! Een paar zetten later gaf hij op.

De tussenstand is nu 2-1 in mijn voordeel en Evert heeft nog minimaal een revanche tegoed met wit. Maar volgende week ga ik eerst naar Dieren, voor de gebruikelijke Vierkamp bij het ONK. Ik heb er heel veel zin in. En het wordt erg pittig, verwacht ik, want de tegenstand zal ook van gemiddeld 1900 niveau zijn. Een serieuze test. Als ik ooit nog wil doorgroeien naar 2000 dan zal het hier moeten beginnen.

Hoogtepunt

Voor ongetrainde couch potatoes als MaestroDjees en lieftallige echtgenote is de weg naar de top van een berg een hele beproeving. We waren dan ook apetrots na het bedwingen van de Ben Nevis in Schotland, met 1344 meter de hoogste bult van het Verenigd Koninkrijk. Vijf uur omhoog en drie en half uur omlaag ploeterden we, over een redelijk begaanbaar pad, met aan het eind nog wat venijnige sneeuw en mist. Dat er nog minimaal duizend anderen op het idee waren gekomen om die dag de top te halen en we onderweg voorbij werden gelopen door hele horden bejaarden, kleuters, honden en zwaar bepakte brandweermannen in groepsverband, doet aan onze topprestatie niets af. Vinden wij.



We hebben trouwens toch heel wat afgesjouwd de afgelopen twee weken, want als regel bevinden campings in Schotland zich minimaal vier kilometer van het treinstation. Inderdaad, we zijn met de trein (en de bus, en de veerboot) op campingvakantie geweest, zoals wel vaker. We hebben vier standplaatsen gehad: de hoofdstad Edinburgh, Inverness in het noorden, Portree op het eiland Skye en Fort William aan de voet van de Ben Nevis. Voor uitstapjes naar nog verdere oorden zoals bijvoorbeeld de Shetland eilanden hadden we onvoldoende tijd.

Het eerste stukje van de reis ging van Rotterdam Europoort naar Hull in Engeland. Opmerkelijk: het personeel op de boot van P&O Ferries bestond volledig uit jongelui uit het Verre Oosten (allen mannelijk). Ik vermoed uit Singapore of daar ergens in de buurt. Alsof er een blik was opengetrokken. Ze waren goed gedrild en bogen als knipmessen. Je bordje was al weggehaald voordat het leeg was.

Meestal kiezen wij vakantiebestemmingen met een slechte reputatie op klimaatgebied. Laten we voorzichtig zeggen dat het weer in Schotland nogal wisselvallig was. De naam Glasgow associeerde ik altijd al met donkere donderwolken. En dat bleek te kloppen. We kwamen er twee keer op onze rondreis en beide keren was het niets dan regen, regen en nog eens regen. Maar de ergste zondvloed trof ons op de laatste dag in Edinburgh, toen we toch nog even het beroemde kasteel gingen bekijken. Weggespoeld zijn we. Die laatste dag van onze low budget vakantie koste ons nog wel even 150 pond voor een hotelovernachting, maar daar stond tegenover dat we konden besparen op het eten door te kiezen voor een of ander menuutje in een Mexicaanse tent. Het viel wel mee met de winderigheid de volgende dag.



Al die regen draagt er wel aan bij dat het landschap prachtig groen is overal. Mooie plaatjes in overvloed geschoten dus. Wat betreft de Schotse fauna: vooral aan de westkust wemelt het van het klein stekend ongedierte in de lucht, de zogenoemde midges. Deze plaaggeesten hebben een voorkeur voor het voorhoofd en de oorschelpen, heb ik gemerkt. Tijdens een romantische strandwandeling zagen we zeehonden in het wild, die op hun luie reet in de zon lagen op een rots. We telden ook nog wel wat herten en Schotse Hooglanders (vanuit de trein), maar verder zagen we toch vooral héél veel schapen. Langs de weg, op de weg en op ons bord. En Nessie natuurlijk, in zijn meer.

Wie op basis van het bovenstaande denkt dat we ons niet hebben vermaakt, heeft het mis. Het was wat mij betreft een van onze leukste vakanties ooit.

Zo, nu pakken we de schaaktraining weer op!